Pan en de Elfen

Ervaringen met Pan en de elfen
Wim Weehuizen

De Findhorn rivier stroomt vanuit de Schotse hooglanden uit in de Findhorn baaien de Noordzee. Daar is ook de Findhorn gemeenschap ontstaan, waar ik het contact met de grote natuurgod Pan en de natuurwezens, zoals de elfen, voor het eerst ervaren heb. Er is ten zuiden van Findhorn een magische plek, waar de rivier zich door een nauwe kloof stort en watervallen vormt. De loof-en naaldbomen zijn er immens hoog en je kunt een smal pad langs de rivier stroomopwaarts volgen zover je maar wilt.  
 
Op een bepaald punt van die wandeling langs de rivier en onder die woudreuzen  was er een pad dat naar beneden liep. Ik ging dat pad af en voelde al dat ik in een andere sfeer kwam. Bij de voortrazende rivier gekomen ontdekte ik dat het pad ophield. Om verder te gaan moest ik over natte, bemoste rotsen klauteren. Ik vergat even alles om me heen, want ik had al mijn aandacht nodig voor de grillig gevormde rotsen om niet uit te glijden en in de rivier te vallen.  
 
En op dat moment gebeurde er iets heel bijzonders: ik voelde Pan heel duidelijk bij me, alsof ik in een andere wereld terecht was gekomen. Een kleine groene man, een dwerg van het woud, nam me bij de hand om me veilig over de rotsen te voeren tot ik bij een kiezelstrandje kwam. Daar genoot ik met volle teugen van de wilde rivier en de reusachtige naaldbomen boven aan de kloof. Ik was zo blij en opgetogen om dit contact met de wereld van Pan te voelen!  
 
Toen ik na enige tijd van de rivier weer omhoog ging naar het pad bovenaan de kloof, zag ik innerlijk Pan voor me in de gedaante van de gehoornde bok. Ik zag hem in deze vorm heel duidelijk voor me en het veranderde mijn waarneming en gevoel nog meer. Toen ik naar de twee reusachtige hoge naaldbomen liep, die ik al vanaf beneden bij de rivier bewonderd had, werd ik helemaal ontroerd door het contact dat ik met hen had. Het voelde echt als een direct persoonlijk contact met deze boomgeesten, waarvan ik de uitstraling innerlijk kon waarnemen.  
 
Ik stond zo een tijdje met tranen in mijn ogen bij deze bomen en voelde dat dit alleen mogelijk was geweest, doordat Pan bij me gekomen was en zich met mij verbonden had. Ik had met heel andere ogen gekeken en op een manier gevoeld, die ik nog niet eerder zo ervaren had. Ik had echter nog één verlangen: dat was om de landschapsengel van dit woud te mogen zien en ook dat werd me vergund. Ik zag een prachtige, liefdevolle engel, die haar energie over dit hele gebied uitspreidde en mij met een juichend gevoel vervulde.  
 
Een week later kwam ik terug bij de rivier en het woud met de immense bomen. Deze keer nam ik het pad stroomopwaarts dat daar ook langs de diepe kloof en de rotspartijen liep. Ik kwam bij een zijrivier en ging toen een bruggetje over. Het pad leidde me naar de plek waar de Findhorn rivier en die zijrivier samenkwamen en ik terugkeek op de rivier met zijn wervelende stroomversnellingen. Maar er gebeurde nog iets: tot mijn verrassing voegde zich een wezen bij me, het was een hoge elf, die voor dit woud zorg droeg. Door dit contact met de elf kreeg de rivier een heel ander aanschijn.
 
Waar ik nu stond waren de stroomversnellingen voorbij. De golfjes en het schuim in het rustiger water hadden een magische aantrekkingskracht op mij. Ineens drong het tot me door dat wat ik zag de bewegingen van waterelfen, van nimfen, waren. Ik keek er een hele tijd naar, zo gefascineerd was ik door die liefelijke rondwentelende bewegingen van de waterelfen. En ik voelde me buiten de tijd opgeheven, want dit ging eeuwig door. Nog heel lang had ik daar kunnen blijven staan, maar ik moest op een bepaald moment toch verder.
 
De indruk, die de waterelfen op mij gemaakt hadden, bleef nog een tijdje bij me, terwijl ik met de hoge elf naast me verder het pad afliep. Ik kwam bij een rijtje beuken dat op de rand van de kloof langs het pad stond. Toen ik de eerste boom aanraakte, voelde ik een contact met alle bomen van die soort in het hele woud en daarbuiten. Ik had contact gelegd met de overlichtende engel ofwel deva van deze beukensoort. Maar ik had tegelijkertijd een gevoelscontact met deze boom en de andere bomen in dat rijtje. Het was weer heel ontroerend om dat zo te ervaren.  
 
Toen ik bij een veel grotere en dikkere beuk kwam, die je met recht een woudreus kon noemen, vertelde die me iets. Die communicatie ging via het gevoel en ik gaf daar menselijke woorden aan. De boom zei: "Ik houd de energie van dit woud bijeen. Dat doet hij natuurlijk met de andere bomen, die ook zo groot en sterk zijn, maar het bevestigt dat ze onmisbaar zijn voor de levenskracht van het woud. De elf bleef nog een tijdje met me oplopen en ik had de indruk dat hij mij op tijd een seintje gaf dat ik af moest slaan om via een landweg precies op tijd bij het restaurant aan te komen voor de hereniging met de groep waarmee ik was. 
 
Afbeelding invoegen
 
De elf Oberon.
 
Afbeelding invoegen 
 
Elfenboom